पारिजातको शिरीषको फूल सम्झेर

मन्द-मन्द चलिरहेछ हावा

स्पर्श गर्दै निर्धक्क

शिरीषको रुखमा फुलेकी सकमबरीलाई

एक झोंक्कामै भुइँमा झर्ने सत्य स्वीकारे पनि

थामिन सक्दैन सुयोगवीर

सकमबरी छे नै यति मनमोहक

कसरी रहोस् सुयोगवीर तटस्थ ?

हरेक वर्ष सकमबरी

शिरीषको रुखभरि फुलाउँछे सुयोगवीरका सपनाहरु

स्तब्ध पार्दै सुयोगवीरलाई

पर्लक्क पल्टिदिन्छे उसको मुटुमाझ, मस्तिष्कमाझ

पत्तै नपाई नतमस्तक हुन्छ सुयोगवीर

हरतरहले थामिन खोज्दा पनि सक्दैन

हावा जस्तै हुत्तिएर छोइदिन्छ सकमबरीलाई

बिना प्रतिक्रिया झर्छे ऊ

सुयोगवीरको छातीमा अजम्बरी चोट रोप्दै …

 P.S. Many Many Thanks to Jotare Dhaiba for pics 🙂 and typing this 🙂

Advertisements

4 Responses

  1. आफ्ना हर स्पर्शले
    सकमबरीको मृत्यु चुम्नुपर्दा
    कति दुख्दो हो सुयोगबिरलाई!
    तैपनि
    हरतरहले थामिन खोज्दा पनि सक्दैन
    हावा जस्तै हुत्तिएर छोइदिन्छ सकमबरीलाई
    बिना प्रतिक्रिया झर्छे ऊ
    सुयोगवीरको छातीमा अजम्बरी चोट रोप्दै…
    Nice poem Sweta…Keep it up

  2. Gajjab !! 🙂

  3. wow Sweta. this is really good to read. I love some lines the most:
    हरेक वर्ष सकमबरी
    शिरीषको रुखभरि फुलाउँछे सुयोगवीरका सपनाहरु
    and
    हावा जस्तै हुत्तिएर छोइदिन्छ सकमबरीलाई
    बिना प्रतिक्रिया झर्छे ऊ
    सुयोगवीरको छातीमा अजम्बरी चोट रोप्दै …

    simply devastating 🙂

  4. lovely

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: